نسل آلفا (متولدین پس از ۲۰۱۰) نخستین نسل دیجیتال‌زاده‌ای است که زیست‌بوم یادگیری آن‌ها به‌طور بنیادین با نسل‌های پیشین تفاوت دارد؛ بااین‌حال، نظام آموزشی ایران همچنان بر الگوهای خطی و سنتی استوار است که این شکاف، زمینه‌ساز پدیده‌ی «بی‌گانگی تحصیلی» گردیده است. هدف پژوهش حاضر، واکاوی تجربه‌ی زیسته‌ی دانش‌آموزان نسل آلفا از بی‌گانگی تحصیلی و تبیین نقش بازی‌های دیجیتال و شبکه‌های اجتماعی در گسست آن‌ها از فضای یادگیری رسمی است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی توصیفی انجام شد. جامعه‌ی آماری شامل دانش‌آموزان دوره‌ی ابتدایی شهر شیروان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از میان آن‌ها ۱2 نفر با روش نمونه‌گیری هدفمند و معیار اشباع نظری انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته‌ی عمیق بود و داده‌ها با استفاده از روش کلایزی (کدگذاری هفت‌مرحله‌ای) مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها در قالب ۵ مضمون اصلی دسته‌بندی شدند: «دوگانگی هویتی میان زندگی مجازی و واقعی»، «ادراک بی‌معنایی محتوای درسی»، «شکاف نظام پاداش‌دهی (لحظه‌ای در بازی در برابر بلندمدت در مدرسه)»، «محو شدن مرز فراغت و تکلیف» و «راهبردهای مقابله‌ای دانش‌آموزان». نتایج نشان داد که غرق‌شدگی در بازی‌های آنلاین و شبکه‌های اجتماعی، نه‌تنها به‌عنوان عامل حواس‌پرتی، بلکه به‌مثابه «جایگزین نظام ارزشی» مدرسه عمل کرده و موجب شکل‌گیری نگرشی منفعلانه و دل‌زدگی تدریجی نسبت به فرایند رسمی یادگیری می‌شود. همچنین، دانش‌آموزان، فضای کلاس را در مقایسه با فضای تعاملی و پویای مجازی، «کند»، «یک‌طرفه» و «فاقد انعطاف» توصیف کردند. بحث و نتیجه‌گیری نهایی حاکی از آن است که بی‌گانگی تحصیلی در نسل آلفا نه یک آسیب فردی یا ناشی از تنبلی، بلکه پیامد طبیعی ناهماهنگی ساختاری میان سرعت ادراکی و نیازهای شناختی این نسل با رویه‌های سنتی تدریس است. بر این اساس، بازطراحی محتوای درسی مبتنی بر رویکردهای تعاملی، توانمندسازی معلمان در سواد رسانه‌ای و دیجیتال، و بازتعریف نظام ارزشیابی از تکالیف خطی به پروژه‌های تولیدمحور، ضروری‌ترین راهکارهای کاربردی برای کاهش این گسست به‌شمار می‌روند.