هدف پژوهش حاضر، مرور روایی نظام‌یافته مطالعات انجام‌شده پیرامون تأثیر آموزش مجازی بر یادگیری مبحث ضرب در دانش‌آموزان پایه سوم دوره ابتدایی است. پایه سوم نقطه عطف شناختی برای گذر از تفکر جمعی به تفکر ضربی است و تغییر بستر آموزش به فضای مجازی در سال‌های اخیر، چالش‌ها و فرصت‌های بی‌سابقه، و در عین حال پیچیده‌ای در این زمینه ایجاد کرده است. روش پژوهش از نوع مرور روایی نظام‌یافته (Systematic Narrative Review) بوده و جستجوی مقالات در پایگاه‌های معتبر داخلی (SID، مگیران، نورمگز، پرتال جامع علوم انسانی) و بین‌المللی (Google Scholar، Scopus، ERIC، Web of Science) در بازه زمانی ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۳ (۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ میلادی) انجام شد. پس از غربالگری چندمرحله‌ای بر اساس پروتکل PRISMA، ۴۲ مطالعه تجربی و توصیفی-تحلیلی (۲۲ مقاله فارسی و ۲۰ مقاله انگلیسی) که حائز بالاترین کیفیت روش‌شناختی بودند، انتخاب و با روش تحلیل محتوای استقرایی بررسی شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش مجازی واجد یک «تأثیر شناختی دوگانه» در یادگیری ضرب است: از یک سو، بهره‌گیری از ابزارهای چندرسانه‌ای، دست‌ورزی‌های مجازی (Virtual Manipulatives) و انیمیشن‌ها، درک مفهومی ضرب (شامل آرایه‌ها و جمع مکرر) را به طور معناداری ارتقا می‌بخشد؛ اما از سوی دیگر، در حوزه «تسلط و روان بودن محاسباتی» (یادآوری سریع جدول ضرب)، آموزش مجازی به دلیل کاهش تمرینات تعاملی زنده و نظارت مستقیم معلم، با افت عملکرد همراه بوده است. در بُعد عاطفی، بازی‌وارسازی مجازی انگیزه را افزایش داده، اما مشکلات فنی و فقدان حضور فیزیکی معلم موجب بروز نوع جدیدی از اضطراب ریاضی شده است. بررسی متون داخلی نشان می‌دهد که پلتفرم «شاد» با وجود پوشش گسترده، از منظر امکانات تعاملی برای آموزش مفاهیم انتزاعی به کودکان ۸ ساله با محدودیت روبروست. نقش میانجی‌گرانه والدین و سواد دیجیتال معلمان، مهم‌ترین عوامل تعدیل‌کننده اثربخشی در این الگو بوده‌اند. در نهایت پیشنهاد می‌شود نظام آموزشی از رویکرد آموزش مجازیِ محض فاصله گرفته و الگوی «کلاس معکوس» (Flipped Classroom) را با تلفیق دست‌ورزی‌های فیزیکی-خانگی جایگزین نماید.