امروزه مفهوم کشاورزی پایدار به‌عنوان یک راهبرد بنیادین جهت پاسخگویی به چالش‌های ناشی از رشد جمعیت، محدودیت منابع طبیعی و تعمیق نگرانی‌های زیست‌محیطی، بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. کشاورزی پایدار رویکردی است که علاوه بر تأمین امنیت غذایی نسل حاضر، زمینه حفظ ظرفیت محیط‌زیست و منابع حیاتی برای نسل‌های آینده را نیز فراهم می‌آورد. از ارکان اساسی این رویکرد، مدیریت هدفمند و پایدار منابع آب، خاک و انرژی است که در این زمینه مکانیزاسیون کشاورزی نقشی کلیدی و غیرقابل انکار ایفا می‌کند. مکانیزاسیون، با بهره‌گیری از ماشین‌آلات و فناوری‌های نوین، سبب ارتقای راندمان عملیات زراعی، کاهش ضایعات و افزایش بهره‌وری سیستم‌های کشت می‌شود. به‌کارگیری ماشین‌آلات پیشرفته نه تنها امکان کاهش فشار بر منابع طبیعی و کاهش مصرف بی‌رویه نهاده‌های شیمیایی را فراهم می‌کند، بلکه منجر به کاهش تخریب خاک، افزایش راندمان مصرف آب، بهبود کیفیت محصولات و تسهیل اجرای کشاورزی حفاظتی می‌گردد. نتایج پژوهش‌ها در مناطق مختلف ایران و جهان حاکی از آن است که مکانیزاسیون، در کنار مدیریت علمی عملیات مزرعه، به طور معناداری فرسایش خاک را کاهش داده، مدیریت منابع آب را بهبود می‌بخشد و رشد مصرف کود و سموم کشاورزی را کنترل می‌نماید. با وجود مزایای چشمگیر، پیاده‌سازی مکانیزاسیون پایدار در کشاورزی کشور با موانعی همچون هزینه بالای تأمین و نگهداری ماشین‌آلات، محدودیت دسترسی به فناوری‌های بومی، کمبود نیروی انسانی متخصص و نبود آموزش‌های کاربردی مواجه است. این مقاله با مرور نظام‌مند پیشینه پژوهش‌ها، تحلیل آثار مثبت و منفی مکانیزاسیون بر پایداری کشاورزی و منابع طبیعی، و ارائه راهکارهایی نظیر توسعه فناوری‌های متناسب با شرایط اقلیمی، حمایت‌های هدفمند دولتی، گسترش آموزش‌های تخصصی و به‌کارگیری مدیریت یکپارچه مزرعه، جایگاه و نقش مکانیزاسیون را در تحقق کشاورزی پایدار و حفاظت منابع طبیعی تبیین می‌کند. بر اساس یافته‌ها، اتخاذ رویکردی تلفیقی مبتنی بر فناوری نوین، سیاست‌گذاری هوشمند و آموزش مستمر، کلید موفقیت در تحقق اهداف پایداری کشاورزی و صیانت بلندمدت از منابع طبیعی کشور خواهد بود.