صنایع غذایی به‌عنوان یکی از بخش‌های کلیدی در تأمین امنیت غذایی و توسعه اقتصادی، تأثیرات قابل توجهی بر محیط زیست دارند. مصرف بالای منابع طبیعی از جمله آب و انرژی، همراه با تولید آلاینده‌هایی نظیر گازهای گلخانه‌ای، فاضلاب و پسماند، از جمله پیامدهای زیست‌محیطی این صنایع به شمار می‌رود. این مقاله با رویکردی مروری، به بررسی مطالعات داخلی و بین‌المللی مرتبط با اثرات زیست‌محیطی صنایع غذایی پرداخته و مفاهیم کلیدی مانند ردپای کربن، ردپای آب و تحلیل چرخه عمر (LCA) را به‌عنوان ابزارهایی برای سنجش پایداری مورد توجه قرار داده است. همچنین، تجربیات برخی کشورها در به‌کارگیری فناوری‌های نوین و سیاست‌های حمایتی زیست‌محیطی مرور شده و با وضعیت موجود در ایران مقایسه شده است. یافته‌ها حاکی از آن است که علی‌رغم وجود ظرفیت‌های صنعتی، چالش‌هایی از قبیل فقدان ارزیابی‌های جامع زیست‌محیطی، محدودیت‌های فناورانه و نبود سیاست‌های تشویقی مؤثر، مانع از حرکت صنایع غذایی ایران به سوی کاهش اثرات زیست‌محیطی شده‌اند. یافته‌ها حاکی از آن است که علی‌رغم وجود ظرفیت‌های صنعتی، چالش‌هایی از قبیل فقدان ارزیابی‌های جامع زیست‌محیطی، محدودیت‌های فناورانه و نبود سیاست‌های تشویقی مؤثر، مانع از حرکت صنایع غذایی ایران به سوی کاهش اثرات زیست‌محیطی شده‌اند. این بررسی نشان می‌دهد که توجه به توسعه سیاست‌های هماهنگ، بهره‌گیری از فناوری‌های نوین، و انجام مطالعات جامع می‌تواند نقش مهمی در ارتقای پایداری زیست‌محیطی این بخش ایفا کند.