چارچوب مفهومی همبست آب، انرژی و غذا در سال‌های اخیر به‌عنوان یکی از رویکردهای کلیدی برای تحلیل و مدیریت پیوندهای متقابل بین منابع طبیعی مورد توجه قرار گرفته است. این چارچوب بر پایه درک وابستگی‌های نظام‌مند و چندسطحی میان سه بخش حیاتی آب، انرژی و غذا بنا شده و هدف آن، تسهیل تصمیم‌گیری‌های یکپارچه، کاهش تعارضات بین‌بخشی و ارتقای بهره‌وری منابع در بستر پایداری است. در این مطالعه، ضمن مرور مبانی نظری و تکامل مفهومی این رویکرد، به چالش‌های اصلی آن در عمل‌گرایی سیاستی پرداخته شده است؛ چالش‌هایی نظیر نبود هماهنگی نهادی، ضعف در داده‌ها و اطلاعات هم‌راستا، نابرابری‌های فضایی و اجتماعی، و نیز دشواری در طراحی سازوکارهای سیاستی متوازن. همچنین با بررسی نمونه‌هایی از کاربرد همبست در سیاست‌گذاری منابع طبیعی، به‌ویژه در شرایطی که فشارهای بیرونی نظیر تغییرات اقلیمی، رشد جمعیت و ناهم‌ترازی‌های زیربنایی شدت یافته‌اند، ظرفیت‌های این رویکرد برای شکل‌دهی به سیاست‌های تطبیقی و منعطف مورد تأکید قرار گرفته است. در نهایت، یافته‌ها نشان می‌دهند که بهره‌گیری مؤثر از چارچوب همبست نیازمند اصلاحات ساختاری، توسعه ظرفیت‌های میان‌رشته‌ای و بازاندیشی در شیوه‌های مدیریت منابع است.