در این مقاله، سعی بر آن است تا تاثیر اصلاح حرارتی و اصلاح شیمیایی چوب بررسی و تاثیر آن بر محیط زیست ارزیابی شود. چوب به دلیل خواص فیزیکی و تکنولوژیکی خود یکی از پرکاربردی¬ترین مصالح ساختمانی است. به طور کلی، روش های مختلفی برای بهبود خواص آن وجود دارد. یکی از روش¬های رایج برای بهبود خواص چوب هملیات حرارتی است که از جمله روش¬های مقبول محیط زیست است. اصلاح حرارتی باعث ایجاد تغییراتی در دیواره‌های سلولی و تخریب اجزای اصلی ساختار چوب (سلولز، همی‌سلولزها، لیگنین) و مواد استخراجی می‌شود. از این ترکیبات،همی‌سلولزها، به عنوان ناپایدارترین اجزا، ابتدا تجزیه شده و پس از آن سلولز و در نهایت لیگنین تجزیه خواهند شد. فرایند تخریب یا تجزیه، منجر به تغییر در ترکیب شیمیایی و در نتیجه تغییر رنگ می‌شود که باعث ایجاد یک مشکل تکنولوژیکی خواهد شد؛ زیرا فرآوری چوب تمایل دارد رنگ را تا حد امکان یکنواخت کند. یکنواختی رنگ مورد نظر، با فرآیند بخاردهی و اصلاح حرارتی به دست می‌آید. در این میان، دمای فرآوری مهمترین عاملی است که باعث ایجاد همه این تغییرات می‌شود. بنابراین، در این پژوهش سعی شده است، با توجه به کاربرد گسترده آن، پیامدهای زیست‌محیطی چنین فرآیند اصلاح و همچنین تأثیر مواد مضر و انواع ترکیبات آزاد شده در طول فرآیند و سمیت آنها بررسی شود.