اغلب تغییرات زیست‌محیطی برای سخت‌پوستان آبزی ایجاد استرس کرده و باعث تغییر وضعیت سیستم ایمنی آن‌ها می‌گردد. استرس‌های مختلف باعث افزایش تولید رادیکال‌های آزاد شده که خود سبب تخریب دیواره‌‌ی سلولی، آنزیم‌ها و مواد ژنتیکی می‌شود. سخت‌پوستان آبزی، ساکن طیف گسترده‌ای از محیط‌های با شوری مختلف از جمله آب شیرین، لب‌شور و شور می‌باشند. این سازگاری، نیاز به توانایی تنظیم اسمولیت‌های همولنف نسبت به محیطی که در آن زندگی می‌کنند دارد. به ‌طور کلی سخت‌پوستان برای تنظیم فشار اسمزی از دو استراتژی فرآیند جبرانی و فرآیند محدود کننده که اغلب توسط آبشش‌ها انجام می‌شوند بهره می‌گیرند. با توجه به اینکه در نقاط مختلف جهان و از جمله ایران، پرورش سخت پوستان آبزی در شوری‌های متفاوت انجام می‌شود و در اغلب سایت‌های پرورشی نوسانات شوری نیز مشاهده می‌گردد، کنترل این شاخص در سطح بهینه می تواند باعث افزایش کارایی سیستم ایمنی گونه های پرورشی گردد که این امر می‌تواند موجب حفظ سلامت آبزی، بهبود مدیریت تغذیه، کنترل عوامل محیطی، کاهش هزینه‌ها و افزایش تولید پایدار در صنعت پرورش سخت پوستان آبزی شود. لذا در این مطالعه مروری کلی بر فرآیند اسمورگولاسیون در سخت پوستان آبزی و تاثیرات مختلف میزان شوری آب بر سلامت انواع سخت پوستان پرورشی صورت گرفته است.