با توجه به افزایش جمعیت بشر و همچنین مصرف آبزیان در جهان، پرورش میگو نیز بخش مهمی از تولیدات مواد غذایی مورد نیاز را به خود اختصاص داده است. در این صنعت، بیماری ها ضرر و زیان های اقتصادی سنگینی را به تولید کنندگان وارد می سازد که به مشکلات موجود در ایمنی زیستی و شیوه های مدیریت ضعیف، نسبت داده شده است. لذا به کارگیری مطالعات مربوط به فیزیولوژی میگو و ایمنی شناسی، برای کنترل و پیشگیری از بیماری ها بسیار اهمیت دارد. عوامل مسبب بیماری های واگیر در میگو، اغلب ویروس ها و باکتری ها می باشند که باعث تلفات در طول دوره پرورش می شوند. همچنین نقل و انتقال میگو موجب انتشار بیماری ها می گردد. لذا برای پایداری صنعت تولید میگو از لحاظ اکولوژیکی و اقتصادی، کنترل بیماری ها در سطح جهانی در اولویت قرار دارد. بر این اساس در این مطالعه به بررسی وضعیت کلی سیستم ایمنی میگو که شامل سدهای دفاعی خارجی، ایمنی سلولی و ایمنی همورال می باشد و همچنین روش های افزایش ایمنی در میگو از جمله استفاده از گلوکان ها، پپتیدوگلیکان، فوکویدان و لیپوپلی ساکاریدها جهت کنترل و پیشگیری از بیماری ها، پرداخته شده است.