فلزات سنگین از جمله آرسنیک به‌عنوان آلاینده‌هایی پایدار و تجمع‌پذیر در محیط زیست شناخته می‌شوند که می‌توانند از طریق منابع مختلفی مانندآب آلوده، تغذیه دام ها و انتقال در زنجیره غذایی قابلیت ورود به بدن انسان را دارند . آرسنیک به‌ویژه از طریق مصرف آب آشامیدنی و ماهیان آلوده ،گوشت دام‌هایی که از آب و علوفه آلوده تغذیه می‌کنند و نیز محصولات کشاورزی آبیاری‌شده با این منابع وارد بدن انسان می شود و می‌تواند در درازمدت منجر به پیامدهای جدی برای سلامت انسان شود. در این پژوهش، با هدف ارزیابی اثرات محیط زیستی حضور آرسنیک در منابع آبی سد تالوار، به تحلیل تأثیر آن بر بافت‌های مختلف ماهیان و پیامدهای احتمالی مصرف این آبزیان توسط ساکنان منطقه پرداخته شده است. نتایج حاصل از پایش‌ها و آنالیز نمونه‌ها حاکی از قابلیت تجمع آرسنیک در بدن ماهیان و انتقال آن به مصرف‌کنندگان بالقوه است که لزوم توجه به پایش‌های مستمر و اقدامات پیشگیرانه را نشان می‌دهد