عملکرد ورزشی در دوران نوجوانی و جوانی که با تغییرات سریع هورمونی و رشد فیزیکی همراه است نیازمند درک عمیق از مبانی بیوشیمیایی است. این مقاله به بررسی تأثیر مداخلات بیوشیمیایی مبتنی بر رژیم غذایی و مکملهای مجاز بر بهینه سازی پاسخهای متابولیک سازگاری عضلانی و بهبود ظرفیت ورزشی در بازه سنی 14 تا 22 سال میپردازد. تمرکز اصلی بر مکانیسم های مولکولی تولید انرژی (ATP) مسیرهای سنتز پروتئین عضلانی (SmTORS)، و پاسخ های غدد درون ریز در پاسخ به تمرینات مقاومتی و استقامتی است با تحلیل فرضیه هایی مبتنی بر کارآیی مکملهایی چون کراتین و بتاآلانین در این گروه سنی این پژوهش تلاش میکند تا چارچوبی علمی برای طراحی برنامه های تمرینی و تغذیه ای اختصاصی نوجوانان ارائه دهد. نتایج فرضی نشان میدهد که درک دقیق بیوشیمی ورزشی میتواند به بهبود معنادار شاخصهایی نظیر VO2max و کاهش نشانگرهای آسیب عضلانی منجر شود، در حالی که ملاحظات ویژه ای در زمینه ایمنی و دوزاژ در سنین رشد باید مد نظر قرار گیرد.