رژیم‌های غذایی نقش مهمی در عملکرد ورزشی و به ویژه در ورزش‌های استقامتی ایفا می‌کنند. در این راستا، دو نوع رژیم غذایی اصلی وجود دارد: رژیم‌های کم کربوهیدرات و رژیم‌های پر کربوهیدرات.
رژیم‌های کم کربوهیدرات معمولاً شامل کاهش مصرف کربوهیدرات‌ها و افزایش مصرف چربی‌ها و پروتئین‌ها هستند. این رژیم‌ها می‌توانند به کاهش وزن و بهبود حساسیت به انسولین کمک کنند، اما ممکن است در ورزش‌های استقامتی که نیاز به انرژی سریع و مداوم دارند، کارایی کمتری داشته باشند. در این نوع رژیم، ذخایر گلیکوژن عضلانی کاهش می‌یابد که می‌تواند منجر به خستگی زودرس در طول فعالیت‌های طولانی مدت شود.
رژیم‌های پر کربوهیدرات به افزایش مصرف کربوهیدرات‌ها و تأمین انرژی مورد نیاز برای فعالیت‌های استقامتی کمک می‌کنند. این رژیم‌ها به ورزشکاران این امکان را می‌دهند که ذخایر گلیکوژن عضلانی را پر نگه دارند و در نتیجه عملکرد بهتری در طول تمرینات و مسابقات داشته باشند. تحقیقات نشان می‌دهد که مصرف کربوهیدرات‌های پیچیده و ساده قبل و در حین فعالیت‌های ورزشی می‌تواند به افزایش استقامت و کاهش خستگی کمک کند.
در نهایت، انتخاب بین این دو نوع رژیم بستگی به اهداف فردی، نوع ورزش و نیازهای خاص هر ورزشکار دارد. برای ورزشکاران استقامتی، رژیم‌های پر کربوهیدرات معمولاً به عنوان گزینه‌ای مناسب‌تر برای بهینه‌سازی عملکرد و تأمین انرژی در طول تمرینات و مسابقات توصیه می‌شوند.