هدف این پژوهش بررسی تأثیر مدیریت اوقات فراغت ورزشی و تفریحی کارکنان سازمان‌های خصوصی و دولتی بر بهبود عملکرد و افزایش بهره‌وری سیستم است. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و به روش توصیفی ـ همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان سازمان‌های خصوصی و دولتی شهر تهران بوده که با روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای تعداد 200 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته، مشتمل بر ۳۰ سؤال در حوزه مدیریت اوقات فراغت و شاخص‌های عملکرد و بهره‌وری، جمع‌آوری شد. روایی پرسشنامه توسط اساتید و خبرگان تأیید و پایایی آن با آلفای کرونباخ ۰.۸۷ تضمین گردید. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مدیریت اوقات فراغت ورزشی و تفریحی رابطه‌ای قوی و مثبت (r=0.698) با بهبود عملکرد و بهره‌وری دارد و مدل رگرسیونی ارائه‌شده قادر است حدود ۶۹.۷ درصد از تغییرات متغیر وابسته را تبیین نماید (p<0.001). همچنین تحلیل واریانس و ضرایب رگرسیون بر معناداری تأثیر مدیریت اوقات فراغت بر عملکرد و بهره وری کارکنان تأکید داشت. بر این اساس، ارتقاء برنامه‌های مدیریت اوقات فراغت ورزشی و تفریحی می‌تواند به طور مؤثری ، عملکرد و بهره‌وری کارکنان در سازمان‌های خصوصی و دولتی را افزایش دهد. یافته‌ها با نظریه‌های انگیزش، سرمایه انسانی و تعادل کار-زندگی سازگار بوده و پیشنهاد می‌شود سازمان‌ها با پیاده‌سازی برنامه‌های منظم ورزشی و تفریحی و آموزش مدیریت استرس، بهره‌وری کارکنان را ارتقاء بخشند.