پدیده تورم نمرات در آموزش عالی، که به افزایش بی‌مبنای میانگین نمرات بدون بهبود واقعی عملکرد دانشجویان منجر می‌شود، تهدیدی جدی برای اعتبار مدارک تحصیلی، کیفیت آموزش و عدالت در بازار کار به شمار می‌رود. این پژوهش با استفاده از چارچوب نظریۀ بازی‌ها، تعاملات استراتژیک میان استادان و دانشجویان را مدل‌سازی می‌کند و نشان می‌دهد چگونه نگرانی استادان از ارزیابی‌های منفی – که امنیت شغلی، ارتقا و موقعیت حرفه‌ای‌شان را به خطر می‌اندازد – به استراتژی‌های تورم نمرات پیشگیرانه یا واکنشی دامن می‌زند. مدل، که بر پایه بازی با اطلاعات کامل و استنتاج معکوس بنا شده، سه تعادل کامل زیربازی را شناسایی می‌کند: تعادل بدون تورم در میان استادان سختگیر (با اولویت اخلاقی)، تعادل تورم تأخیری و تعادل تورم پیشگیرانه در استادان سهل‌گیر، که به توزیع ارزش نمرات و هزینه‌های تلاش دانشجویان، و همچنین اندازه کلاس وابسته است. نتایج حاکی از آن است که ارزش بالاتر نمره تلاش دانشجویان را افزایش می‌دهد، اما هزینه‌های مطالعه بیشتر احتمال ارزیابی منفی را تشدید می‌کند، در حالی که تورم پیشگیرانه به طور کلی سطح تلاش و یادگیری را کاهش می‌دهد. در نتیجه، مدل بدست‌آمده با ادبیات جهانی و مطالعات داخلی همسو است و تشدید این پدیده در دوران پساکرونا را برجسته می‌سازد، هرچند محدودیت‌هایی چون فرض اطلاعات کامل و نادیده گرفتن تبانی دانشجویان را نیز بررسی می‌کند. نتیجه‌گیری بر نوآوری ادغام نظریه با سیاست‌گذاری تمرکز دارد و پیشنهادهایی عملی مانند بازنگری سیستم‌های ارزیابی دانشجویان با کاهش وابستگی به آنها، تقویت معیارهای عینی نمره‌دهی، و مکانیسم‌های شفافیت ارائه می‌دهد تا چرخه معیوب تورم نمرات شکسته شود و تعادل میان رضایت دانشجویی و کیفیت آموزشی برقرار گردد. به‌طور کلی این مطالعه به درک پویایی‌های قدرت در روابط استاد-دانشجو عمق بخشیده و پایه‌ای برای مدل‌های پویاتر و آزمون‌های تجربی آینده فراهم آورده‌است.