"منحنی یادگیری" به‌عنوان یک مفهوم کلیدی در روان‌شناسی تربیتی، روند افزایش یا کاهش عملکرد یادگیرنده را در طول زمان نشان می‌دهد. موضوع «منحنی یادگیری کودکان» در محیط‌های آموزشی مانند مدارس و مهدکودک‌ها، از منظرهای نظری و پژوهشی بسیار غنی و چندلایه است.بررسی منحنی یادگیری کودکان در سال‌های آغازین آموزش (مهدکودک و دبستان) از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، زیرا این دوره‌ها زیربنای شکل‌گیری مهارت‌های شناختی، اجتماعی و عاطفی هستند. مقاله حاضر با روش مروری ـ تحلیلی، به بررسی نظریه‌های بنیادین (پیاژه، ویگوتسکی، بندورا) و رویکردهای معاصر (شناختی ـ عصبی) پرداخته و یافته‌های پژوهش‌های داخلی و خارجی در زمینه عوامل مؤثر برمنحنی یادگیری کودکان را مرور می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که منحنی یادگیری پدیده‌ای چندعاملی است که علاوه بر توانایی‌های شناختی و زبانی، از شرایط خانوادگی، انگیزش درونی، کیفیت تدریس و فرصت‌های اجتماعی تأثیر می‌پذیرد. بر این اساس، طراحی برنامه‌های آموزشی فردمحور و مبتنی بر بازی می‌تواند به افزایش سرعت و پایداری یادگیری کمک کند. در پایان، چارچوب مفهومی برای مطالعات آینده پیشنهاد شده است.