آموزش ابتدایی به عنوان پایه‌ای‌ترین مرحله رشد تحصیلی و اجتماعی کودکان، همواره نیازمند تحول و نوآوری بوده است. با پیشرفت فناوری و ظهور ابزارهای دیجیتال، آموزش سنتی مبتنی بر تخته و گچ به تدریج جای خود را به روش‌های نوین، از جمله استفاده از تبلت‌ها، نرم‌افزارهای آموزشی و فضای مجازی داده است. این تحول فرصت‌های بی‌سابقه‌ای برای یادگیری فعال و مشارکتی دانش‌آموزان فراهم کرده و امکان دسترسی گسترده به منابع آموزشی متنوع را میسر می‌سازد. استفاده از فضای مجازی می‌تواند انگیزه دانش‌آموزان را افزایش دهد، یادگیری را تعاملی و جذاب کند و به معلمان امکان دهد برنامه‌های آموزشی را مطابق نیاز هر دانش‌آموز شخصی‌سازی کنند.
با وجود مزایای متعدد، بهره‌گیری از فناوری‌های دیجیتال در آموزش ابتدایی بدون برنامه‌ریزی دقیق با چالش‌هایی همراه است. از جمله این چالش‌ها می‌توان به کاهش تمرکز دانش‌آموزان، خطر اعتیاد به ابزارهای دیجیتال، افزایش نابرابری دسترسی به منابع و ضعف مهارت‌های اجتماعی اشاره کرد. بنابراین، ادغام موفقیت‌آمیز فضای مجازی در کلاس‌های ابتدایی نیازمند آموزش کافی برای معلمان، مشارکت فعال والدین و طراحی برنامه‌های آموزشی متناسب با سن و توانایی کودکان است.
پژوهش حاضر با تمرکز بر تحول آموزش ابتدایی از روش‌های سنتی به آموزش دیجیتال، فرصت‌ها و چالش‌های این روند را بررسی کرده و نقش معلمان و والدین در هدایت بهینه استفاده از فضای مجازی را تحلیل می‌کند. نتایج نشان می‌دهد ادغام هوشمندانه ابزارهای دیجیتال و روش‌های سنتی می‌تواند یادگیری دانش‌آموزان را غنی‌تر، خلاق‌تر و مشارکتی‌تر کند و مسیر توسعه مهارت‌های قرن ۲۱، از جمله تفکر انتقادی، حل مسئله و همکاری را هموار سازد.