تحولات گسترده در عرصه فناوری اطلاعات و ارتباطات، آموزش را وارد مرحله‌ای تازه کرده است که در آن، یادگیری تنها به محیط‌های سنتی کلاس محدود نمی‌شود. تکنولوژی آموزشی به‌عنوان یک حوزه میان‌رشته‌ای، مجموعه‌ای از ابزارها، روش‌ها و نظریه‌ها را در خدمت بهبود فرایند یاددهی–یادگیری قرار داده است. هدف این پژوهش مروری–تحلیلی، بررسی نقش کلی تکنولوژی آموزشی و معرفی مهم‌ترین زیرمجموعه‌های آن شامل آموزش مجازی، یادگیری ترکیبی، هوش مصنوعی، واقعیت افزوده و ابزارهای دیجیتال است. روش کار این تحقیق مبتنی بر مطالعه منابع علمی و مقالات معتبر داخلی و خارجی بوده است. نتایج نشان می‌دهد که استفاده از فناوری‌های نوین موجب افزایش انگیزش دانش‌آموزان، ارتقای کیفیت یادگیری، شخصی‌سازی مسیر آموزش و افزایش تعامل میان معلم و فراگیر می‌گردد. با این حال، چالش‌هایی همچون کمبود زیرساخت، عدم مهارت کافی معلمان، هزینه‌های بالا و مقاومت فرهنگی در برابر تغییر، مانع بهره‌برداری کامل از این ظرفیت‌ها شده است. در جمع‌بندی می‌توان گفت که تکنولوژی آموزشی نه تنها ابزاری کمکی، بلکه ضرورتی اجتناب‌ناپذیر برای پاسخگویی به نیازهای یادگیری در عصر دیجیتال است.