هدف این پژوهش، بررسی نقش فناوری‌های نوین آموزشی در ایجاد فرصت‌ها و چالش‌های شغلی معلمان در نظام آموزشی ایران است. این مطالعه به دنبال تبیین تأثیر فناوری بر ارتقای کیفیت تدریس، توسعه شایستگی دیجیتال معلمان، تحقق عدالت آموزشی و شناسایی موانع اجرایی و فرهنگی مقابل گسترش فناوری در مدارس است.
تحولات فناوری آموزشی، حوزه کار و نقش حرفه‌ای معلمان را به شکل جدی متأثر ساخته است. تغییر نقش معلم از انتقال‌دهنده سنتی به تسهیل‌گر محیط‌های یادگیری فناورانه، نیازمند دستیابی به مهارت‌ها و دانش دیجیتال است. با استفاده از روش ترکیبی (مصاحبه، پرسشنامه و تحلیل اسنادی) و نمونه‌ای از معلمان شهری و روستایی، نتایج نشان می‌دهد فناوری آموزشی موجب ارتقای کیفیت تدریس، افزایش شایستگی دیجیتال و یادگیری مشارکتی معلمان شده است؛ اما چالش‌هایی مانند کمبود زیرساخت، آموزش ناکافی و نابرابری فرصت‌ها همچنان پابرجاست. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که توسعه آموزش‌های تخصصی و حمایت نهادی برای موفقیت معلمان در عصر فناوری ضروری است، و توجه به عدالت فناورانه باید در اولویت برنامه‌ریزی آموزشی قرار گیرد.
با این حال، کمبود آموزش تخصصی، ضعف زیرساخت‌ها، نابرابری دسترسی و پایداری نگرش‌های سنتی، مسائلی کلیدی هستند که تحقق کامل مزایای فناوری‌ را با چالش مواجه می‌کند
پژوهش حاضر نشان می‌دهد که فناوری آموزشی به‌واسطه فراهم کردن فرصت‌های توسعه حرفه‌ای، یادگیری مشارکتی و افزایش کیفیت تدریس، می‌تواند سد بسیاری از مشکلات سنتی آموزش را بشکند. با این حال، شرط اثرگذاری پایدار آن، توجه به تقویت آموزش‌های ضمن خدمت، توسعه زیرساخت، فرهنگ‌سازی و حمایت مدیریتی است. برای کاهش شکاف دیجیتال، باید تمرکز سیاست‌گذاران بر تأمین تجهیزات و آموزش تخصصی معلمان به ویژه در مناطق محروم، و تدوین مدل‌های کیفی-کمی سنجش پیشرفت فناورانه باشد. این یافته‌ها، نقشه راهی برای پژوهش‌های آینده، سیاست‌گذاری اثربخش و اجرای برنامه‌های توسعه حرفه‌ای معلمان در عصر فناوری ارائه می‌دهند