پیشرفت‌های اخیر در تکنیک‌های تصویربرداری عصبی عملکردی، امکان درک عمیق‌تری از فرآیندهای مغزی مرتبط با یادگیری و شکل‌گیری طرح‌واره‌ها را فراهم ساخته و زمینه‌ساز تحول در رویکردهای آموزشی، به‌ویژه در آموزش معماری شده است. هدف پژوهش حاضر، شناسایی و طبقه‌بندی اقدامات آموزشی معماری مبتنی بر یافته‌های علوم اعصاب بود. روش پژوهش کیفی-تحلیلی با استفاده از تحلیل محتوای قیاسی در دو فاز اصلی طراحی شد. در فاز اول، از طریق نمونه‌گیری هدفمند از 124 منبع علمی (1380-1401)، 1428 کد اولیه استخراج و نهایتاً به 28 اقدام آموزشی تقلیل یافت. در فاز دوم، اعتبارسنجی توسط 30 خبره (15 متخصص معماری و 15 متخصص علوم اعصاب تربیتی) با استفاده از پرسشنامه لیکرت انجام و داده‌ها با تحلیل عاملی تأییدی در SPSS تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد طراحی محیط‌های چندحسی (بار عاملی 91/0) و یادگیری مبتنی بر ارتباطات هیجانی (بار عاملی 62/0-64/0) بیشترین تأثیر را در یادگیری سازگار با مغز دارند. مدل ساختاری ارائه‌شده شامل سه متغیر میانجی (آماده‌سازی محیط، اجرای تدریس، سنجش و ارزشیابی) است که رابطه بین علوم اعصاب و یادگیری سازگار با مغز را تبیین می‌کنند. علی‌رغم محدودیت حجم نمونه و ضعف برخی شاخص‌های برازش (AGFI و GFI)، شاخص‌های SRMR (062/0) و RMSEA (081/0) در محدوده قابل قبول قرار داشتند. این پژوهش چارچوبی اولیه برای تلفیق علوم اعصاب با آموزش معماری ارائه می‌دهد که به بهبود کیفیت یاددهی-یادگیری و پاسخگویی به تفاوت‌های فردی دانشجویان می‌تواند منجر شود. توسعه این رویکرد نیازمند مطالعات تکمیلی با نمونه بزرگ‌تر و همکاری‌های بین‌رشته‌ای است.