نظام‌های آموزشی موفق جهان همواره در کانون توجه سیاستگذاران، پژوهشگران و دست‌اندرکاران حوزه آموزش قرار داشته‌اند. در دهه‌های اخیر، کشورهایی مانند فنلاند، سنگاپور، استونی، ژاپن و کانادا توانسته‌اند با طراحی ساختارهای آموزشی نوآورانه، تربیت معلمان توانمند، به‌کارگیری فناوری‌های نوین و حمایت مستمر از یادگیرندگان، دستاوردهای قابل توجهی در ارتقای کیفیت یادگیری و کاهش نابرابری‌های آموزشی کسب کنند. این مقاله با رویکرد تحلیلی و بر اساس جدیدترین شواهد و گزارش‌های منتشرشده در بازه زمانی سال های ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵، به مروری جامع بر مؤلفه‌های کلیدی این نظام‌های آموزشی پرداخته و نقاط قوت و چالش‌های هر کشور را بررسی می‌کند. در ادامه، با مقایسه تطبیقی سیاست‌ها و راهبردهای موفق، الزامات بومی‌سازی این تجارب برای ارتقای نظام آموزشی ایران تحلیل شده است. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که تمرکز بر آموزش معلمان، بازطراحی برنامه‌های درسی بر پایه مهارت‌های قرن بیست‌ویکم، سرمایه‌گذاری هدفمند در زیرساخت‌های یادگیری دیجیتال و تقویت عدالت آموزشی، از جمله شاخص‌ترین عواملی هستند که می‌توانند به تحول بنیادین نظام آموزشی ایران منجر شوند. و در پایان، پیشنهادهای کاربردی ارائه شده است تا زمینه استفاده عملی از یافته‌های این پژوهش فراهم شود.