در سال‌های اخیر، فناوری‌های نوین آموزشی تحول چشمگیری در ساختار، محتوا و نقش‌آفرینان نظام تعلیم و تربیت ایجاد کردند. این فناوری‌ها با فراهم‌سازی بسترهایی تعاملی، خلاقانه و تجربه‌محور، نه‌تنها شیوه‌های یادگیری را دگرگون ساختند، بلکه بر ابعاد مختلف تربیت از جمله اخلاقی، اجتماعی، هنری و معنوی نیز تأثیرگذار بودند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش فناوری در تحقق اهداف تربیتی، جایگاه معلم در این فرآیند و تحلیل فرصت‌ها و چالش‌های مرتبط، با شیوه‌ای مروری و رویکردی توصیفی–تحلیلی انجام شد. در این پژوهش، با مرور و تحلیل محتوای کیفی ۵۰ مقاله منتخب از میان بیش از ۲۰۰ مقاله داخلی و بین‌المللی منتشرشده در دهه اخیر، داده‌ها گردآوری و بررسی شدند. نتایج نشان دادند که فناوری‌های نوین، در صورتی که با طراحی تربیتی، محتوای ارزش‌محور و هدایت حرفه‌ای معلم همراه باشند، می‌توانند در تحقق اهداف تربیتی مؤثر واقع شوند. این فناوری‌ها با ایجاد تجربه‌های یادگیری معنادار، به درونی‌سازی مفاهیم اخلاقی، تقویت هویت دینی، پرورش خلاقیت و ارتقای مهارت‌های فردی و اجتماعی کمک کردند. در این میان، نقش معلم به‌عنوان تسهیل‌گر تربیتی بسیار حیاتی بود. با این حال، چالش‌هایی نظیر ضعف زیرساخت‌ها، نابرابری دسترسی، نبود سیاست‌های تربیتی دیجیتال و ضعف سواد رسانه‌ای خانواده‌ها، موانعی جدی در مسیر بهره‌گیری کامل از این ظرفیت‌ها به‌شمار آمدند.