اندازه گيري کارايي يک موضوع مهم در سازمان هاست که از آن با هدف بهبود بهره وري و عملکرد خود استفاده مي کند. با توجه به اينکه در عصر حاضر سازمان ها با مشکل کمبود منابع مواجع هستند، يکي از مباحث مهم در هر سازماني مسئله ي تخصيص منابع مي باشد و عدم تخصيص صحيح منابع، منجر به کاهش بهره وري و ايجاد اشکالات و موانعي در توسعه ي بازار آن سازمان مي شود. در اين تحقيق از مدل هاي تحليل پوششي داده ها (DEA) براي تخمين ميزان عملکرد واحدهاي تصميم گيري و نيز بهبود بخشي واحدهاي ناکارا استفاده مي شود. به اين صورت که در يک واحد تحت بررسي ورودي ها (خروجي ها) را به ميزان معيني تغيير داده و با استفاده از مدل تحليل پوششي داده هاي معکوس در صورت ثابت ماندن و يا بهبود کارايي مقادير سطوح خروجي(ورودي) را تخمين مي زنيم. البته با اين فرض که داده ها يعني مقادير سطوح ورودي و خروجي مي توانند قطعي باشند. تا کنون بيشتر بر روي تخمين خروجي ها تاکيد شده است که در اين تحقيق به تخمين ورودي ها به هنگام تغيير سطوح خروجي پرداخته مي شود. در پايان نيز از شرکت قند نقش جهان به عنوان يک مطالعه ي موردي بهره گرفته مي شود.