در پژوهش‌های مربوط به محیط‌های مسکونی جمعی، رفتارهایی مانند حضور هم‌زمان ساکنان، توجه به یکدیگر، سلام و گفت‌وگو، انجام فعالیت مشترک، کمک و مشارکت اغلب با عنوان کلی «تعامل اجتماعی» بیان می‌شوند؛ درحالی‌که این رفتارها از نظر نوع ارتباط، میزان درگیری افراد و هدف فعالیت یکسان نیستند. این مسئله می‌تواند تفاوت میان شکل‌های مختلف ارتباط اجتماعی را پنهان کرده و مقایسه نتایج مطالعات مختلف را دشوارکند. بر این اساس، پژوهش حاضر در پی پاسخ به این سؤال است که صورت‌های مختلف درگیری اجتماعی در محیط‌های مسکونی جمعی چگونه از یکدیگر قابل تفکیک‌اند و هر یک با چه نمودهای رفتاری قابل تشخیص هستند. هدف پژوهش، بازخوانی تطبیقی مفاهیم مرتبط با تعامل و مشارکت اجتماعی و استخراج چارچوبی تحلیلی برای تشخیص صورت‌های مختلف درگیری اجتماعی و نمودهای رفتاری آن‌ها در محیط‌های مسکونی جمعی است. پژوهش با روش مرور تحلیلی–تطبیقی هدفمند منابع انجام شد. منابع مرتبط با صورت‌های تعامل، آغاز مواجهه، میزان و هدف درگیری اجتماعی و رفتارهای مشاهده‌شده در محیط‌های مسکونی انتخاب و بر اساس تعریف مفهوم، مرز تمایز، وجود یا نبود پاسخ متقابل، میزان هماهنگی، هدف فعالیت و نمودهای رفتاری مقایسه شدند. سپس مفاهیم استخراج‌شده با شواهد مطالعات مسکونی تطبیق داده شدند. نتایج نشان داد که می‌توان میان هم‌حضوری، توجه مشترک، مبادله اجتماعی، کنش مشترک، کنش حمایتی و مشارکت جمعی تمایز قائل شد. پاسخ متقابل، میزان هماهنگی و هدف فعالیت، مهم‌ترین معیارهای این تفکیک هستند. همچنین این صورت‌ها الزاما مراحل پی‌درپی یک روند خطی نیستند و می‌توانند در موقعیت‌های مختلف به‌صورت مستقل شکل گیرند. چارچوب حاصل، امکان تشخیص دقیق‌تر رفتارهای اجتماعی در محیط‌های مسکونی را فراهم می‌کند، هرچند برای تبدیل‌شدن به ابزار سنجش یا کدگذاری تجربی، نیازمند اعتبارسنجی میدانی است.