توسعه زیرساخت‌های اقامتی در مناطق کوهستانی و حساس نظیر منطقه «سی‌سخت»، نیازمند رویکردی است که میان نیازهای کاربردی و حفظ اصالت بومی همسویی داشته باشد. هدف از پژوهش حاضر، ارزیابی تأثیر راهکارهای طراحی اقلیمی و نورپردازی طبیعی بر ارتقای کیفیت زیست در معماری بومی بوم‌گردانه، با تمرکز بر مطالعه موردی هتل «شهر برف آفتاب» در منطقه سی‌سخت است. متدولوژی این تحقیق بر پایه رویکرد توصیفی-تحلیلی و تحلیل‌های اقلیمی-کالبدی استوار است تا از طریق به‌کارگیری استراتژی‌های غیرفعال، بهینه‌ترین حالت آسایش حرارتی و نوری برای کاربر خلق گردد. یافته‌های حاصل از تحلیل‌های طراحی در پروژه «شهر برف آفتاب» نشان می‌دهد که با بهره‌گیری از زبان معماری بومی و جهت‌گیری بهینه بنا بر اساس محورهای تابشی، می‌توان اثرات تخریبی بر محیط‌زیست را به حداقل رساند و همزمان، کیفیت تجربه فضایی گردشگر را ارتقا بخشید. نتایج پژوهش حاکی از آن است که تلفیق مصالح بومی با تکنیک‌های نوری استراتژیک، نه تنها منجر به کاهش وابستگی به سیستم‌های مکانیکی گرمایش و سرمایش در اقلیم سخت سی‌سخت می‌گردد، بلکه سطح آسایش روانشناختی و کیفیت زیست کاربران را به طور معناداری بهبود می‌بخشد. در نهایت، این پروژه به عنوان الگویی برای توسعه زیرساخت‌های پایدار در مناطق کوهستانی زاگرس پیشنهاد می‌گردد.