توسعه گردشگری در مناطق دارای اکوسیستم حساس نظیر شهر یاسوج، نیازمند رویکردی است که میان نیازهای زیرساختی و حفظ هویت بومی تعادل برقرار کند. هدف از این پژوهش، طراحی مجتمعی اقامتی-فرهنگی با رویکرد بوم‌گردی است که بتواند به عنوان الگویی برای معماری پایدار در مناطق کوهستانی عمل نماید. در این راستا، ابتدا با تحلیل ویژگی‌های اقلیمی و توپوگرافی منطقه، معیارهای طراحی بوم‌گردانه استخراج گردید. متدولوژی پژوهش بر پایه تحلیل‌های کالبدی و بررسی نمونه‌های مشابه استوار است تا از طریق تلفیق عملکردهای اقامتی و فرهنگی، تجربه‌ای جامع از زیست‌بوم منطقه برای کاربر خلق شود. یافته‌های این طرح نشان می‌دهد که استفاده از مصالح بومی، رعایت مقیاس انسانی و بهره‌گیری از استراتژی‌های معماری سبز، منجر به کاهش اثرات مخرب زیست‌محیطی و تقویت پیوند میان گردشگر و جامعه محلی می‌گردد. در نهایت، این پژوهش با ارائه یک مدل طراحی تلفیقی، امکان توسعه گردشگری کیفی را در شهر یاسوج فراهم آورده و راهکاری برای بازشناسی هویت فرهنگی منطقه پیشنهاد می‌کند.