خلق کالبد و فضای معماری برای انطباق با تغییرات و به منظور بقا و رشد در محیط ها و مکانهای جدید، ویژگیهای خاصی را می طلبد که عموماً طراحان معمار برای خلق آنها با مشکلات بسیاری مواجه می شوند. یکی از مهمترین خصوصیاتی که می تواند به معماران و طراحان محیط در پاسخ و ارائه مناسب ترین راهکاربه این مشکلات کمک کند، هوش هیجانی است. هوش هیجانی موضوعی است که سعی در تشریح و تفسیر جایگاه هیجانهای و احساسات در توانمندیهای انسانی دارد. معماران برخوردار از هوش هیجانی، طراحان مؤثری هستند که هدف نهایی طرح را با حداکثر بهره وری و رضایتمندی کاربران و استفاده کنندگان(ذینفعان) محقق می سازند. با توجه به اهمیت هوش هیجانی در پروسه طراحی معماری واینکه معماران می بایست تا قبل از ورود به حرفه طراحی مهارتهای متعددی را فراگیرند لذا یکی از مراحل کسب این آموزه ها کارگاههای مقدماتی در دانشکده های معماری میباشد؛ این پژوهش کیفی با روش توصیفی - تحلیلی به بررسی و شناخت مولفه های هوش هیجانی دانشجویان در فرایند آموزش طراحی معماری در کارگاه‌های مقدماتی پرداخته و نهایتا به ارائه مدلی جهت افزایش میزان مهارت دانشجویان معماری با تاثیر برارتقای هوش هیجانی آنها می پردازد.