مسئله اصلی پژوهش حاضر آن است که توسعه ساختمان‌های سبز و هوشمند، اگرچه مصرف انرژی و بار زیست‌محیطی ساختمان‌ها را کاهش می‌دهد، در برخی موارد با الزامات ایمنی، به‌ویژه ایمنی حریق، در تعارض قرار می‌گیرد و این تعارض اغلب به‌سبب تصمیم‌گیری‌های مجزا و غیرهماهنگ در مراحل مختلف طراحی بروز می‌کند. هدف مقاله، تحلیل یکپارچه نسبت میان معماری پایدار، فناوری‌های هوشمند و ایمنی ساختمان‌ها و ارائه چارچوبی برای هم‌افزایی این سه حوزه است. روش پژوهش، مروری–تحلیلی است؛ در این راستا مطالعات معتبر حوزه کاربرد اینترنت اشیا (IoT)، دوقلوی دیجیتال و سیستم‌های مدیریت ساختمان در ساختمان‌های سبز و هوشمند، و پژوهش‌های مربوط به تعامل اهداف پایداری و ایمنی حریق در فرایند طراحی بررسی و تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد فناوری‌های هوشمند مبتنی بر حسگرها، هوش مصنوعی و مدل‌سازی اطلاعات ساختمان (BIM) امکان پایش لحظه‌ای انرژی، نگهداشت پیش‌بینانه، کنترل ساکن‌محور و تشخیص زودهنگام حریق را فراهم می‌کنند و بدین‌ترتیب می‌توانند حلقه اتصال پایداری و ایمنی باشند (Semeraro et al, 2025؛ Fakhabi et al, 2024)؛ بااین‌حال، مواد زیست‌پایه و چوبی، سامانه‌های تهویه با مصرف انرژی پایین و طراحی‌های فضایی بازِ سبز می‌توانند بدون تحلیل یکپارچه، خطرات حریق جدیدی ایجاد کنند (Wetterqvist et al, 2026). نتیجه پژوهش آن است که پایداری و ایمنی باید از مرحله مفهومی طراحی به‌صورت هم‌افزا و در قالب چارچوبی یکپارچه دنبال شوند و ساختمان هوشمند، با زیرساخت حسگرمحور خود، بستری عملیاتی برای تحقق هم‌زمان اهداف کاهش کربن و افزایش تاب‌آوری در برابر حریق فراهم می‌آورد.