روند رو به رشد بلندمرتبه‌سازی در کلان‌شهرها، با اولویت‌بخشیدن به کاراییِ سازه‌ای و حداکثرسازیِ سطحِ اشغال، منجر به ظهور تیپولوژی‌هایی شده است که در آن‌ها «انزوا» بر «تعامل» غلبه دارد. هدف اصلی این پژوهش، تبیینِ جایگاهِ فضاهای میانی و نیمه‌باز (Intermediate Spaces) به‌عنوان زیرساخت‌های اجتماعی در بدنه‌ی برج‌های مسکونی و نقش آن‌ها در ارتقای تعاملات همسایگی است. این مطالعه با اتخاذ رویکردی آمیخته (کمی-کیفی)، ابتدا از طریق تحلیل کیفی و بررسی متون، مؤلفه‌های کلیدیِ لبه‌های عمودی را استخراج کرده و سپس با استفاده از روش پیمایشی و ابزار پرسشنامه، تأثیر این فضاها را بر تعاملات اجتماعی ساکنان مورد واکاوی قرار داده است. یافته‌های حاصل از تحلیل مدل‌های ساختاری نشان می‌دهد که طراحی آگاهانه‌ی سطوح واسط (شامل ویدهای حرکتی، سکوهای اشتراکی و تراس‌های جمعی) در سه سطحِ ادراکی، حرکتی و عملکردی، به‌طور معناداری موجب افزایش برخوردهای غیررسمی و ارتقای حس تعلق می‌گردد. نتایج پژوهش استدلال می‌کند که لبه‌های عمودی، نه فضاهایِ مرده، بلکه «محرک‌های اجتماعی» (Social Catalysts) هستند که با فراهم‌آوردن امکان گذار از خلوتِ فردی به مشارکتِ گروهی، زمینه‌ساز شکل‌گیری «سرمایه اجتماعیِ عمودی» می‌شوند. در نهایت، این مقاله چارچوبی پیشنهادی برای تبدیلِ سطوحِ منفعلِ برج به لایه‌های فعالِ اجتماعی ارائه می‌دهد.