آفت‌کش‌های ارگانوکلره گروهی از ترکیبات شیمیایی پایدار و چربی‌دوست هستند که به دلیل تجمع در بافت چربی ماهی و صدف، این آبزیان را به ناقلان اصلی مواجهه انسانی تبدیل کرده‌اند. این نوشتار با رویکرد مرور سیستماتیک و مبتنی‌بر دستورالعمل پریسما، منابع ورود این آلاینده‌ها به محیط‌های آبی (رواناب کشاورزی، تخلیه صنعتی و رسوب اتمسفری)، مکانیسم تجمع زیستی در ماهی و صدف، و پیامدهای سلامتی ناشی از مصرف این آبزیان توسط انسان را بررسی می‌کند. نتایج نشان می‌دهد با وجود ممنوعیت یا محدودیت این ترکیبات تحت کنوانسیون استکهلم، پایداری شیمیایی بالای آن‌ها همچنان مسیر انتقال آلودگی از محیط‌زیست به سفره مصرف‌کننده را باز نگه داشته است. جمع‌آوری داده از طریق جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های علمی معتبر و غربالگری چندمرحله‌ای مطالعات انجام شده است. یافته‌ها بر لزوم پایش مستمر، استانداردسازی گزارش‌دهی غلظت بر مبنای وزن چربی و اتخاذ رویکردهای ترکیبی سیاستی-فناورانه برای کاهش مواجهه انسانی تأکید دارند [۱].