گسترش روزافزون ساخت‌وسازهای فشرده و غلبه سطوح صلب و مصنوعی در جداره‌های شهری معاصر، به افت کیفیت بصری، یکنواختی ادراکی و کاهش سرزندگی فضاهای همگانی انجامیده است. در این میان، به‌کارگیری «بدنه‌های سبز عمودی» به‌عنوان پاسخی نوآورانه و زیست‌مبنا مطرح است؛ با این حال، ادبیات پژوهش کمتر به سازوکار علّی و زنجیره اثرگذاری این عناصر بر رفتارهای شهروندی پرداخته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش بدنه‌های سبز در ارتقای سرزندگی شهری با تأکید بر نقش میانجی «کیفیت بصری» تدوین شده است. روش این پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد سنتز پژوهی و تحلیل اسنادی-کتابخانه‌ای است که در آن چارچوب‌های نظری ادراک محیطی، زیست‌دوستی و سرزندگی واکاوی شده‌اند. یافته‌های پژوهش در قالب یک مدل مفهومی سه‌سطحی نشان می‌دهد که مؤلفه‌های کالبدی بدنه‌های سبز (شامل تنوع گونه‌ای، بافت زنده، پوشش سطوح سخت و الگوی چیدمان) از طریق بهبود ابعاد چهارگانه کیفیت بصری یعنی «خوانایی»، «هماهنگی»، «هویت» و «تنوع و انسجام بصری» ادراک محیطی شهروندان را ارتقا می‌بخشند. در ادامه، این بهبود کیفیت بصری به‌عنوان متغیر میانجی، بستر لازم را برای افزایش حضورپذیری، ارتقای زمان درنگ، شکل‌گیری تعاملات اجتماعی اختیاری و تقویت حس تعلق مکانی فراهم می‌آورد. نتایج این پژوهش بر ضرورت بازتعریف نماهای شهری از سطوح کالبدی منفعل به جداره‌های زیست‌پذیر و هویت‌بخش تأکید کرده و راهنماهای طراحی مشخصی را برای معماران و طراحان شهری جهت تلفیق ساختاریافته سامانه‌های سبز در بناهای معاصر ارائه می‌دهد.