در معماری معاصر ایران، مسئله هویت و چگونگی تداوم ارزش‌های هویت‌ساز در مواجهه با نیازهای جدید و تحولات معماری، از موضوعات قابل توجه به شمار می‌رود. در این میان، نوآوری گاه به عنوان عاملی در تقابل با هویت معماری تلقی شده است؛ در حالی که می‌توان میان نوآوری و ارزش‌های هویت‌ساز گذشته رابطه‌ای مبتنی بر تداوم و تحول برقرار کرد. پژوهش حاضر با هدف تبیین رابطه میان هویت و نوآوری در معماری معاصر ایران و شناسایی چگونگی شکل‌گیری نوآوری هویت‌مند انجام شده است. همچنین رویکردهای معماری سه معمار معاصر ایران، هوشنگ سیحون، حسین امانت و کامران دیبا، به منظور بررسی نحوه برقراری ارتباط میان ارزش‌های معماری ایرانی و رویکردهای نوآورانه مورد مطالعه قرار گرفته است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که هویت معماری الزاماً به معنای بازتولید مستقیم و صوری عناصر گذشته نیست و نوآوری نیز لزوماً به معنای گسست از هویت و سنت نیست. بر این اساس، تداوم ارزش‌ها و مفاهیم هویت‌ساز در کنار تحول و پاسخگویی به شرایط و نیازهای معاصر می‌تواند زمینه شکل‌گیری رویکردی هویت‌مند و نوآورانه در معماری را فراهم سازد. در این رویکرد، گذشته به جای آنکه به صورت تقلیدی بازتولید شود، مورد بازخوانی و بازتفسیر قرار گرفته و متناسب با شرایط زمان و مکان به بیان معماری جدید تبدیل می‌شود.