مدیریت چرخه عمر مصالح ساختمانی در ایران، به‌ویژه در شرایط عدم‌قطعیت‌های اقتصادی، زیست‌محیطی و فناورانه، با چالش‌های جدی مواجه است. رویکردهای سنتی، عمدتاً بر ارزیابی وضعیت موجود و تصمیم‌گیری‌های مقطعی متکی هستند و توانایی لازم برای پیش‌بینی تغییرات ارزش مصالح در طول زمان و انتخاب مسیرهای مقاوم در برابر عدم‌قطعیت را ندارند. پژوهش حاضر با هدف توسعه چارچوبی مقاوم در برابر عدم‌قطعیت برای پیش‌بینی سرنوشت چرخه‌ای مصالح ساختمانی مبتنی بر مدل‌سازی اطلاعات ساختمان (BIM) انجام شده است. چارچوب پیشنهادی با تلفیق اطلاعات مصالح از مدل BIM، داده‌های ارزیابی چرخه حیات (LCA)، اصول اقتصاد دایره‌ای و روش‌های تصمیم‌گیری تحت عدم‌قطعیت، امکان پیش‌بینی ارزش آینده مصالح و انتخاب مسیر مناسب مدیریت پایان عمر را فراهم می‌آورد. روش پژوهش شامل مرور نظام‌مند ادبیات، شناسایی مؤلفه‌ها و منابع عدم‌قطعیت، طراحی چارچوب مفهومی و اعتبارسنجی با استفاده از مطالعات موردی در شهرهای مسجدسلیمان، ملکشاهی، قدس و تهران است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزش مصالح ساختمانی مفهومی پویا و چندبعدی است که ابعاد فنی، زیست‌محیطی و اقتصادی را دربرمی‌گیرد و تحت تأثیر عواملی مانند نوسانات قیمت، تغییرات قوانین، پیشرفت فناوری و شرایط بازار تغییر می‌کند. چارچوب پیشنهادی با تحلیل سناریوهای متعدد و انتخاب مسیری که در طیف گسترده‌ای از شرایط محتمل آینده عملکرد قابل‌قبولی دارد، رویکردی مقاوم در برابر عدم‌قطعیت ارائه می‌دهد. نتایج اعتبارسنجی نشان می‌دهد که چارچوب پیشنهادی قابلیت کاربرد در پروژه‌های ساختمانی ایران را دارد و می‌تواند به کاهش پسماندهای ساختمانی، افزایش بهره‌وری منابع و حرکت به‌سوی اقتصاد دایره‌ای کمک کند. این پژوهش با ارائه نگاهی آینده‌نگر به مدیریت مصالح، زمینه را برای تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر در شرایط عدم‌اطمینان فراهم می‌سازد.