شهر اردبیل به دلیل پیشینه تاریخی و نقش مهم آن در شکل‌گیری و گسترش حکومت صفوی، از جایگاه ویژه‌ای در تاریخ، فرهنگ و معماری ایران برخوردار است. در میان آثار تاریخی این شهر، مجموعه شیخ صفی‌الدین اردبیلی جایگاهی برجسته دارد و نمونه‌ای ارزشمند از پیوند معماری، هنر، فرهنگ و اندیشه در سنت ایرانی ـ اسلامی به شمار می‌رود. این مجموعه در سال ۲۰۱۰ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد و از نظر سازمان فضایی، تزئینات، سلسله‌مراتب حرکتی و ترکیب عملکردهای مذهبی، اجتماعی، فرهنگی و آموزشی اهمیت فراوانی دارد.
طراحی یک مرکز فرهنگی هنری معاصر در اردبیل با الهام از دوره صفوی، نباید به تقلید مستقیم از عناصر تاریخی یا بازسازی ظاهری بناهای صفوی محدود شود. رویکرد مناسب، استخراج مفاهیم فضایی، هندسی، فرهنگی و معنایی معماری صفوی و بازتفسیر آن‌ها با زبان معماری معاصر است. در این مقاله، اصولی همچون حیاط مرکزی، سلسله‌مراتب فضایی، هندسه، محورهای حرکتی، نور، آب، رنگ، کاشی‌کاری و ارتباط میان فضاهای عمومی و فرهنگی بررسی شده و سپس راهکارهایی برای تبدیل این مفاهیم به یک مرکز فرهنگی هنری معاصر در اردبیل ارائه می‌شود.