فضای سبز شهری یکی از مؤلفه‌های مهم ساختار فضایی شهر و از عناصر مؤثر بر کیفیت زندگی، سلامت شهروندان، پایداری محیط‌زیست و تاب‌آوری شهری است. با وجود افزایش توجه مدیریت شهری به توسعه فضاهای سبز، برخورداری از این فضاها در همه مناطق و محلات شهر یکسان نیست و صرف افزایش مساحت فضای سبز نمی‌تواند به‌تنهایی بیانگر عدالت فضایی باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی چالش‌های توسعه فضای سبز، ارزیابی میزان عدالت در توزیع سرانه‌های فضای سبز و خدمات شهری و ارائه الگویی نیازمحور برای ارتقای عدالت فضایی در شهر تبریز انجام می‌شود. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی ـ تحلیلی و تطبیقی است. داده‌های مورد نیاز از طریق اسناد و گزارش‌های شهری، اطلاعات جمعیتی، لایه‌های مکانی GIS، تصاویر ماهواره‌ای، مطالعات میدانی و اطلاعات مربوط به بودجه و هزینه‌های نگهداری فضای سبز گردآوری خواهد شد. در این پژوهش، عدالت فضایی صرفاً بر اساس سرانه فضای سبز سنجیده نمی‌شود، بلکه متغیرهایی نظیر دسترسی واقعی پیاده، کیفیت فضاهای سبز، تراکم جمعیتی، محرومیت اجتماعی ـ اقتصادی، شرایط کالبدی، محدودیت منابع آب و هزینه نگهداری نیز در تحلیل وارد می‌شوند. برای تعیین مناطق دارای اولویت مداخله، از تلفیق تحلیل شبکه، استانداردسازی شاخص‌ها و روش‌های تصمیم‌گیری چندمعیاره در محیط GIS استفاده خواهد شد. انتظار می‌رود نتایج پژوهش ضمن شناسایی مناطق کم‌برخوردار، امکان تدوین نظام بودجه‌ریزی نیازمحور، اولویت‌بندی پروژه‌های فضای سبز و حرکت از رویکرد «افزایش مساحت» به سمت «عدالت در دسترسی، کیفیت و پایداری» را فراهم کند. بر این اساس، ایجاد «نظام عدالت سبز شهری تبریز» می‌تواند به‌عنوان چارچوبی برای سیاست‌گذاری، تخصیص منابع و پایش سالانه عدالت فضایی مورد استفاده مدیریت شهری قرار گیرد..