آلودگی منابع آب به فلزات سنگین یکی از چالش‌های مهم زیست‌محیطی است و استفاده از جاذب‌های کم‌هزینه و مبتنی بر منابع زیستی می‌تواند رویکردی مناسب برای کاهش این آلاینده‌ها باشد. در این میان، بیوچار به دلیل قابلیت تولید از زیست‌توده‌ها و پسماندهای آلی، ظرفیت مناسبی برای استفاده در فرآیندهای جذب دارد؛ با این حال، عملکرد آن تحت تأثیر شرایط فرآیند و ویژگی‌های سطحی جاذب قرار می‌گیرد. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی و تحلیل عملکرد بیوچار اصلاح‌شده در حذف فلزات سنگین از منابع آب با تمرکز بر اثر pH، نوع اصلاح و راندمان حذف انجام شد. در این مطالعه، داده‌های مطالعات منتشرشده درباره حذف فلزات سنگین توسط بیوچار و بیوچار اصلاح‌شده استخراج و به‌صورت توصیفی و مقایسه‌ای تحلیل شدند. داده‌ها بر اساس شرایطpH ، نوع ماده یا روش اصلاح و راندمان حذف دسته‌بندی و در قالب جداول مقایسه‌ای بررسی شدند. نتایج نشان داد که pH یکی از عوامل مهم تعیین‌کننده عملکرد بیوچار بوده و در بخش قابل توجهی از مطالعات، راندمان‌های بالای حذف در محدوده pH اسیدی ضعیف تا خنثی و در برخی موارد کمی قلیایی گزارش شده است. همچنین، اصلاح سطح بیوچار با روش‌های شیمیایی، معدنی و مغناطیسی در بسیاری از مطالعات با افزایش عملکرد حذف و دستیابی به راندمان‌های بالا همراه بوده است؛ با این حال، عملکرد جاذب به نوع فلز، ماده اولیه بیوچار، نوع اصلاح و شرایط آزمایش وابسته بوده و مقایسه مستقیم نتایج مطالعات مختلف به دلیل تفاوت این شرایط محدود است. از دیدگاه توسعه پایدار، استفاده از پسماندهای زیستی برای تولید بیوچار و در برخی روش‌ها قابلیت بازیابی جاذب اصلاح‌شده، می‌تواند مزیت‌هایی در جهت توسعه روش‌های پایدارتر تصفیه منابع آب ایجاد کند. در مجموع، بیوچار اصلاح‌شده را می‌توان گزینه‌ای دارای ظرفیت مناسب برای حذف فلزات سنگین دانست؛ با این حال، ارزیابی کاربردپذیری آن باید علاوه بر راندمان حذف، قابلیت بازیابی، استفاده مجدد، پایداری و هزینه‌های مرتبط با فرآیند اصلاح را نیز در نظر گیرد.