بافت‌های تاریخی شهری از مهم‌ترین ذخایر فرهنگی، اجتماعی و محیطی شهرها به شمار می‌آیند؛ اما در بسیاری از شهرهای معاصر، این بافت‌ها به دلیل فرسودگی کالبدی، ضعف زیرساخت، تغییر الگوهای سکونت، فشار توسعه ناهماهنگ و کاهش کیفیت زندگی با تهدید زوال تدریجی روبه‌رو هستند. مسئله اصلی این پژوهش آن است که چگونه می‌توان بافت تاریخی را بدون تبدیل آن به فضای موزه‌ای یا موضوعی صرفاً کالبدی، به بخشی زنده، هویت‌مند و پایدار از شهر امروز تبدیل کرد. هدف مقاله، تبیین رابطه میان بازآفرینی پایدار، مرمت شهری، هویت مکانی و تاب‌آوری محیطی در مداخله در بافت‌های تاریخی است. روش تحقیق توصیفی ـ تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه‌ای است. در این پژوهش، ابتدا مفاهیم بافت تاریخی، بازآفرینی پایدار، اصالت، هویت و تاب‌آوری بررسی شده و سپس چارچوبی تحلیلی برای مداخله در بافت‌های تاریخی شهری ارائه می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که بازآفرینی موفق زمانی تحقق می‌یابد که حفاظت از ارزش‌های تاریخی، ارتقای کیفیت سکونت، مشارکت اجتماعی، تقویت اقتصاد محلی و سازگاری محیطی به‌صورت هم‌زمان دیده شوند. نتیجه پژوهش بیانگر آن است که تاب‌آوری محیطی باید به بخشی از منطق مرمت و بازآفرینی تاریخی تبدیل شود، نه امری افزوده و جداگانه.