پسماند و انتشار گازهای گلخانه‌ای دارد. تولید سیمان پرتلند و استخراج سنگدانه‌های طبیعی از مهم‌ترین عوامل ایجاد این اثرات محیط زیستی محسوب می‌شوند. در سال‌های اخیر، مفهوم بتن سبز و استفاده از مصالح پایدار به‌عنوان راهکاری کاربردی برای کاهش این پیامدها مورد توجه گسترده پژوهشگران، مهندسان و سیاست‌گذاران قرار گرفته است. این پژوهش به‌صورت توصیفی-تحلیلی به بررسی مفاهیم بنیادین، مبانی نظری، انواع مواد جایگزین سیمان و سنگدانه، مزایا، چالش‌ها، محدودیت‌ها و کاربردهای بتن سبز در پروژه‌های عمرانی می‌پردازد. یافته‌های بررسی نشان می‌دهد که به‌کارگیری پوزولان‌های طبیعی و صنعتی، سنگدانه‌های بازیافتی و فناوری‌های نوین در تولید بتن می‌تواند ضمن حفظ عملکرد سازه‌ای مطلوب، به کاهش مصرف انرژی، کاهش ردپای کربن و مدیریت بهتر پسماندهای ساختمانی کمک شایانی نماید. این رویکرد با اهداف توسعه پایدار و محورهای همایش بین‌المللی معماری، مرمت، شهرسازی و محیط زیست پایدار همخوانی کامل دارد و می‌تواند به‌عنوان الگویی عملی و قابل اجرا در پروژه‌های عمرانی کشور مورد استفاده قرار گیرد. توجه به جنبه‌های اجرایی، آموزش نیروی انسانی، به‌روزرسانی استانداردها و ایجاد مشوق‌های اقتصادی از الزامات گسترش این فناوری در صنعت ساخت‌وساز ایران است. نتایج این بررسی می‌تواند مبنایی برای تصمیم‌گیری‌های فنی و سیاست‌گذاری در حوزه مصالح پایدار فراهم آورد.