مدیریت منابع آب با دو رویکرد اصلی سنتی (تأمین‌محور) و زیست‌محور مواجه است. این مقاله با هدف مقایسه نظام‌مند این دو رویکرد از منظرهای مختلف شامل مبانی نظری، مکانیسم‌ها، ابعاد اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی، الگوها و مدل‌های مرتبط، و بررسی نمونه‌های موفق و ناموفق تدوین شده است. روش تحقیق مبتنی بر مرور نظام‌مند ادبیات علمی و تحلیل مطالعات موردی می‌باشد. یافته‌ها نشان می‌دهد مدیریت سنتی با نادیده‌گرفتن کارکردهای اکوسیستم‌ها، نه تنها به تخریب منابع منجر شده، بلکه ریسک‌های بلندمدت را افزایش داده است. در مقابل، مدیریت زیست‌محور با بهره‌گیری از زیرساخت‌های طبیعی و رویکرد یکپارچه، راهکاری پایدارتر و اغلب مقرون‌به‌صرفه‌تر ارائه می‌دهد. نتایج نشان می‌دهد تلفیق این رویکرد با مدیریت یکپارچه، تطبیقی و مشارکتی در چارچوب «پارادایم جدید آب»، مسیر گذار به مدیریت پایدار منابع آب را هموار می‌سازد.