شهر بندرعباس به‌عنوان بزرگ‌ترین بندر تجاری ایران و مرکز استان هرمزگان، از جایگاه ویژه‌ای در نظام فضایی، اقتصادی و ارتباطی کشور برخوردار است. این شهر به‌دلیل موقعیت راهبردی در حاشیه خلیج فارس، نقش مؤثری در جابه‌جایی کالا، سفرهای بین‌شهری، فعالیت‌های بندری و شکل‌دهی به شبکه حمل‌ونقل منطقه‌ای ایفا می‌کند. با این حال، رشد سریع جمعیت، توسعه نامتوازن کالبدی، افزایش سفرهای درون‌شهری و برون‌شهری، و فشار ناشی از عملکرد بندری، موجب بروز مسائل متعددی در حوزه حمل‌ونقل و زیرساخت‌های شهری شده است. ترافیک سنگین در محورهای اصلی، ناکارآمدی بخشی از شبکه دسترسی، ضعف حمل‌ونقل عمومی، کمبود زیرساخت‌های مناسب برای پیاده‌روی، و ناهماهنگی میان توسعه بندری و توسعه شهری از مهم‌ترین چالش‌های این شهر به شمار می‌روند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی و بر پایه مطالعات کتابخانه‌ای و اسنادی، به بررسی وضعیت حمل‌ونقل و زیرساخت‌های شهری در بندرعباس می‌پردازد. نتایج نشان می‌دهد که بخش قابل توجهی از مشکلات موجود، ریشه در نبود برنامه‌ریزی یکپارچه، ضعف در هماهنگی میان کاربری زمین و شبکه حمل‌ونقل، و کمبود توجه به اصول توسعه پایدار دارد. در مقابل، موقعیت ژئوپلیتیکی، قابلیت توسعه حمل‌ونقل چندوجهی، امکان ارتقای حمل‌ونقل عمومی، و ظرفیت‌های مدیریتی موجود، فرصت‌هایی مهم برای بهبود عملکرد شهری فراهم می‌کنند. بر این اساس، توسعه آینده بندرعباس نیازمند سیاست‌گذاری یکپارچه، ارتقای زیرساخت‌های شهری، تقویت حمل‌ونقل عمومی و توجه هم‌زمان به نیازهای شهروندان و عملکرد بندری است.