امروزه در کلانشهرها تحولات ناشی از تغییرات اقلیمی و ضرورت توسعه پایدار، بازنگری در الگوهای طراحی مراکز آموزش، پژوهش و نوآوری صنعت آب را به یک ضرورت تبدیل کرده است. در این میان، معماری بیوفیلیک به‌عنوان رویکردی مبتنی بر تقویت ارتباط انسان و طبیعت، ظرفیت قابل‌توجهی در ارتقای کیفیت محیط‌های آموزشی و پژوهشی، افزایش بهره‌وری کاربران و بهبود عملکرد زیست‌محیطی دارد. با این حال، تاکنون ارزیابی جامعی از ظرفیت‌ها و اولویت‌های این رویکرد در طراحی مراکز تخصصی صنعت آب انجام نشده است. هدف اصلی تحقیق پیش رو تحلیل ظرفیت‌های معماری بیوفیلیک در ارتقای کیفیت طراحی مراکز آموزش، پژوهش و نوآوری صنعت آب و شناسایی مهم‌ترین مؤلفه‌های مؤثر در شکل‌گیری این مراکز است. این پژوهش از نوع تحقیقات کیفی-کمی بوده، از نظر روش شناسی توصیفی-تحلیلی و از تکنیک فرآیند سلسله مراتبی AHP جهت تحلیل داده‌ها استفاده می‌کند. یافته‌ها نشان داد که مراکز آموزش، پژوهش و نوآوری صنعت آب به دلیل ماهیت میان‌رشته‌ای و دانش‌بنیان خود، نیازمند فضاهایی هستند که بتوانند هم‌زمان زمینه تعامل میان پژوهشگران، انتقال دانش، توسعه فناوری و ارتباط با صنعت را فراهم کنند. در چنین شرایطی، بهره‌گیری از اصول معماری بیوفیلیک می‌تواند از طریق افزایش کیفیت نور و تهویه طبیعی، استفاده از پوشش گیاهی، مدیریت هوشمند آب، طراحی فضاهای باز و نیمه‌باز و ایجاد ارتباط بصری با عناصر طبیعی، محیطی پویا و انعطاف‌پذیر برای فعالیت‌های علمی و نوآورانه ایجاد کند. از سوی دیگر، هم‌راستایی میان مؤلفه‌های بیوفیلیک و اصول پایداری سبب می‌شود این مراکز علاوه بر کاهش اثرات زیست‌محیطی، به الگوی مناسبی برای توسعه زیرساخت‌های آینده صنعت آب تبدیل شوند.