گرمایش جهانی در دهه‌های اخیر با تغییر در الگوهای اقلیمی و چرخه هیدرولوژیکی، اثرات قابل‌توجهی بر سیستم‌های محیط‌زیستی داشته است. پژوهش حاضر با هدف مرور سیستماتیک اثرات خشکسالی ناشی از گرمایش جهانی بر سیستم‌های محیط‌زیستی، با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی و نرم‌افزار MAXQDA انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد افزایش دمای جهانی، از طریق افزایش تبخیر-تعرق، تغییر الگوهای بارش و کاهش رطوبت خاک، موجب تشدید خشکسالی، به‌ویژه در مناطق خشک و نیمه‌خشک، شده است. همچنین افزایش دی‌اکسید کربن اتمسفر با تأثیر بر فیزیولوژی گیاهان و بازده مصرف آب، می‌تواند در تعدیل اثرات خشکسالی نقش داشته باشد. خاورمیانه به دلیل تنش آبی بالا، از مناطق آسیب‌پذیر در برابر پیامدهای گرمایش جهانی و خشکسالی محسوب می‌شود. نتایج بر ضرورت بازنگری در مدل‌های پیش‌بینی خشکسالی و اتخاذ راهبردهای سازگاری بوم‌شناختی برای مدیریت پایدار منابع آب تأکید دارد.