رشد روزافزون پیچیدگی‌های ساختاری در جوامع شهری و توسعه سریع کالبدی، در کنار پدیده‌های محیطی، منجر به افزایش شدت و فراوانی بحران‌های ناشی از بلایای طبیعی و انسان‌ساز شده است. در میان این مخاطرات، بلایای هیدرواقلیمی (سیل) و ژئولوژیک (زلزله) به دلیل ماهیت ناگهانی و قدرت تخریب بالا، بیشترین میزان تلفات انسانی و خسارات اقتصادی را به همراه دارند. از آنجایی که تاب‌آوری در برابر این حوادث مستقیماً با سطح توسعه یافتگی مدیریت شهری و کیفیت برنامه‌ریزی در یک منطقه در ارتباط است، مدیریت هوشمندانه این مخاطرات ضرورت می‌یابد. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش و جایگاه راهبردی برنامه‌ریزی شهری در کاهش اثرات مخرب بلایای طبیعی (سیل و زلزله) در شهرستان خرم‌آباد انجام شده است. این مطالعه با بهره‌گیری از تحلیل استراتژیک SWOT، به شناسایی و ارزیابی نقاط قوت، نقاط ضعف، فرصت‌ها و تهدیدهای موجود در ساختار مدیریت شهری و زیرساخت‌های حفاظتی خرم‌آباد می‌پردازد. روش‌شناسی این تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی است که با تمرکز بر ظرفیت‌های برنامه‌ریزی شهری، ابعاد مختلف مدیریت ریسک را مورد بررسی قرار می‌دهد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که تقویت هماهنگی میان نهادهای برنامه‌ریز و ایجاد ساختارهای یکپارچه مدیریت بحران در سه مرحله پیش‌بینی، مواجهه و پس از وقوع حادثه، از اولویت‌های استراتژیک برای ارتقای امنیت شهری و کاهش آسیب‌پذیری شهرستان خرم‌آباد می‌باشد.