تغییر اقلیم در قرن بیست و یکم به عنوان یکی از پیچیده‌ترین چالش‌های فراروی بشر، فراتر از یک پدیده اکولوژیک، به یک متغیر ساختاری در بازتعریف فعالیت‌های اقتصادی-فضایی تبدیل شده است. در این میان، صنعت گردشگری و به‌ویژه گردشگری طبیعی (Nature-based Tourism)، به دلیل پیوند ارگانیک با پایداری اکوسیستم‌ها، در خط مقدم آسیب‌پذیری قرار دارد. پژوهش حاضر با هدف واکاوی پیوند میان تغییر اقلیم، تشدید مخاطرات طبیعی و الگوهای مدیریت ریسک در مقصدهای گردشگری انجام شده است. روش تحقیق در این مطالعه، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر رویکرد مرور سیستماتیک (Systematic Review) اسناد بالادستی، گزارش‌های سازمان‌های بین‌المللی (مانند IPCC و UNWTO) و تحلیل تجارب موردی در ایران (از جمله خوزستان، کوهرنگ و سواحل جنوبی) است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که تغییر اقلیم از طریق سه مکانیسم «دگرگونی تقویم گردشگری»، «جابه‌جایی قلمروهای مکانی مساعد» و «تشدید رخدادهای حدی»، پایداری مقاصد را تهدید می‌کند. نتایج تحلیل‌ها حاکی از آن است که مدل‌های سنتی مدیریت بحران که مبتنی بر واکنش‌های پسینی هستند، در مواجهه با عدم قطعیت‌های اقلیمی کارایی ندارند. در مقابل، این مطالعه چارچوبی مبتنی بر «حکمرانی سازگارشونده» و «تاب‌آوری سیستمی» را پیشنهاد می‌دهد که در آن از ابزارهای نوین نظیر GIS و مدل‌های تصمیم‌گیری چندمعیاره (MCDM) برای پهنه‌بندی ریسک و تدوین استراتژی‌های انطباقی استفاده می‌شود. ارتقای دانش ذی‌نفعان محلی و ادغام پیوست‌های اقلیمی در طرح‌های آمایش سرزمین، از ضروریات پایداری گردشگری در دوران گذار اقلیمی است