تلاش برای کنترل و محدود نگه‌داشتن رشد شهرها و نظارت بر ساخت‌وساز از دغدغه‌ها و مسائل مهم متخصصین شهرسازی و مدیران شهری است. باوجود زمینه‌ها و پشتوانه قانونی، عدم نظارت مؤثر شهرسازان بر ساخت‌وسازهای شهری در شهرهای جدید، این مناطق را با چالش‌های کالبدی و مدیریتی فراوانی روبرو کرده است. زمانی انضباط شهری محقق می‌شود که معیارها و چارچوبی برای نظارت مهندسان شهرساز مشخص شده باشد تا این متخصصان به عنوان افرادی آگاه، ضوابط را در شهرهای جدید اعمال کنند. هدف این پژوهش، واکاوی چالش‌های ناشی از عدم نظارت شهرسازی در ساخت‌وسازهای شهر جدید پردیس است. روش پژوهش بر اساس هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش، پیمایشی است. جهت گردآوری داده‌ها از روش اسنادی و میدانی و به‌منظور تدوین و تأیید شاخص‌های تحقیق از روش دلفی در ۳ مرحله نظرسنجی از ۱۰ نفر از خبرگان استفاده شده است. برای تحلیل داده‌ها از آزمون T تک نمونه‌ای، همبستگی پیرسون، رگرسیون چندمتغیره، تحلیل عاملی اکتشافی، رتبه‌بندی فریدمن و جهت بررسی نرمال بودن داده‌ها از آزمون کولوموگروف-اسمرینوف استفاده شده است. جامعه آماری تحقیق شامل متخصصین شهرسازی و مدیریت شهری به تعداد ۳۵ نفر می‌باشد. سنجش اعتبار الگو بر اساس طیف ۵ تایی لیکرت با میانگین مفروض ۳ صورت گرفت. مؤلفه‌های مورد بررسی شامل؛ طرح جامع شهری، ملاحظات پدافند غیرعامل، طرح‌های امکان‌سنجی (افزایش محدوده شهرها)، طرح‌های امکان‌سنجی (تعیین کاربری) در خارج از محدوده و حریم شهرها، تهیه طرح جزئیات شهرسازی در گستره طرح‌های ویژه، انطباق شهری ساختمان، طرح تفکیک اراضی و انطباق کاربری اراضی شهری هستند.