تغییر اقلیم با تغییر در مؤلفه‌های دما و رطوبت، می‌تواند آسایش حرارتی گردشگران و در نتیجه زمان‌بندی و پایداری گردشگری فصلی در مقاصد شهری را تحت تأثیر قرار دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر تغییر اقلیم بر وضعیت آسایش حرارتی گردشگری بهاری در دو مقصد مهم گردشگری اصفهان و کاشان انجام شد. در این پژوهش، داده‌های ماهانه دما و رطوبت دو ایستگاه همدید اصفهان و کاشان در دو دوره ۱۹۹۴–۲۰۲۰ و ۲۰۲۰–۲۰۵۰ بررسی شد. برای سنجش شرایط حرارتی مؤثر بر فعالیت گردشگری، شاخص دما–رطوبت (THI) محاسبه گردید. سپس روند تغییرات شاخص با استفاده از آزمون ناپارامتری من–کندال ارزیابی، مقدار و جهت شیب روند با روش شیب سن برآورد و تفاوت مقادیر شاخص در دو دوره با آزمون من–ویتنی تحلیل شد.نتایج نشان داد که شاخص THI در هر دو ایستگاه اصفهان و کاشان، در هر دو دوره مورد بررسی، دارای روند افزایشی و معنادار است که بیانگر افزایش تدریجی شرایط گرمایی و تغییر در وضعیت آسایش حرارتی گردشگران در فصل بهار است. با این حال، نتایج آزمون من–ویتنی نشان داد تفاوت میان مقادیر شاخص در دو دوره در ایستگاه اصفهان از نظر آماری معنادار است ، در حالی‌که در ایستگاه کاشان تفاوت معناداری مشاهده نشد . این تفاوت می‌تواند ناشی از تفاوت در شرایط پایه اقلیمی، شدت گرمایش محلی و اثرات توسعه شهری در دو مقصد باشد. بر این اساس، افزایش THI به‌ویژه در ماه‌های گرم‌تر بهار، ممکن است به کاهش مطلوبیت حرارتی گردشگری و جابه‌جایی زمانی سفر در اصفهان منجر شود، در حالی‌که کاشان با وجود روند گرمایشی، تغییر بین‌دوره‌ای ملایم‌تری را تجربه می‌کند. یافته‌های پژوهش بر ضرورت بازنگری در تقویم گردشگری بهاری، توسعه برنامه‌های بازدید در ساعات خنک‌تر روز و به‌کارگیری راهکارهای سازگاری اقلیمی در مدیریت گردشگری شهری اصفهان و کاشان تأکید دارد.