گسترش سطوح ساختماني در شهرها و افزایش دمای آنها، تشدید جزیره گرمایی شهری، افزایش غلظت ذرات معلق و کاهش پیوستگی زیستگاهی، ضرورت بازتعریف رابطه میان مصالح ساختمانی و فرایندهای زیستی را ايجاب نموده است. دیوارهای سبز یکی از پاسخ‌های شناخته‌شده به این مسئله هستند، اما نیاز به زیرساخت، بستر کشت، آبیاری و نگهداری، استفاده گسترده از آنها را در برخی پروژه‌های شهری و زیرساختی محدود می‌کند. در این میان، خزه‌ها به دلیل توانایی تحمل دوره‌های خشکی، جذب آب و مواد معدنی از بسترو هوا، نیاز اندک به بستر خاکی و قابلیت استقرار روی سطوح معدنی، به‌عنوان یکی از گزینه‌های نوظهور برای ایجاد پوشش زیستی بر
سازه هاي انسان ساخت مطرح شده‌اند به همين جهت ظرفیت دیوارهای خزه‌پوش زنده را به‌عنوان نوعی زیرساخت زیست‌پذیر شهری در اين پژوش بررسی شده و نقش بالقوه آنها را در تنظیم خرداقلیم، تبادل حرارتی و رطوبتی، تثبیت کربن، کاهش ذرات معلق و افزایش تنوع زیستی ارزیابی می شود. همچنین دیوارهای خزه‌پوش با نمای سبز مستقیم و غیرمستقیم و سامانه‌های دیوار زنده مقایسه شده و ظرفیت بتون زیست‌پذیر به‌عنوان بستر مهندسی‌شده برای استقرار خزه تحليل می‌شود. شواهد جدید نشان می‌دهند که خزه می‌تواند
با ایجاد لایه عایق، کاهش انتقال حرارت و در شرایط مرطوب، ایجاد سرمایش تبخیری، رفتار حرارتی سطح را تغییر دهد؛ بااین‌حال، در معرض تابش مستقیم و در حالت خشک، الزاماً کاهش دما رخ نمی‌دهد. قابلیت تجمع آلاینده‌ها توسط خزه نيز به‌خوبی شناخته شده است، اما نباید تجمع آلاینده در بافت خزه را بدون شواهد میدانی کافی معادل کاهش غلظت آنها در مقیاس شهری دانست. نتایج نشان می‌دهد که ترکیب بتون زیست‌پذیر و خزه می‌تواند مسیر جدیدی برای تبدیل بخشی از سطوح سخت شهری، از جمله نماها، دیواره‌های حائل، موانع صوتی، دیواره‌های بزرگراه و اجزای غیرسازه‌ای پل‌ها، به سطوح فعال زیستی ایجاد نمايد. تحقق این ظرفیت به انتخاب گونه مناسب، طراحی و هندسه سطوح، کنترل ميزان اسيديته و رطوبت، دوام مصالح، روش استقرار اولیه و پایش بلندمدت وابسته است.