اصفهان به‌عنوان یکی از کلان‌شهرهای تاریخی و راهبردی ایران، در دهه‌های اخیر با چالش‌های جدی در حوزه منابع آب، پایداری زیست‌محیطی و تاب‌آوری شهری مواجه شده است. کاهش جریان دائمی زاینده‌رود، افت شدید تراز آبخوان، گسترش فعالیت‌های صنعتی و رشد تقاضای شهری، بازنگری بنیادین در الگوهای مدیریت و خدمات شهری را اجتناب‌ناپذیر می‌سازد. این پژوهش با هدف تدوین چارچوب حکمرانی هوشمند منابع آب و ارزیابی تأثیر آن بر تاب‌آوری شهری اصفهان با رویکردی ترکیبی (کمی و کیفی) تدوین شده است. روش‌شناسی مبتنی بر تحلیل داده‌های هیدرواقلیمی بلندمدت دشت اصفهان-برخوار، سنجش از دور (RS)، ماتریس تصمیم‌گیری چندمعیاره و داده‌های ثبتی سامانه‌های پایش عملیات خدمات شهری مناطق پانزده‌گانه شهرداری اصفهان است. یافته‌ها نشان می‌دهد که اتکای سنتی بر منابع آب زیرزمینی و مدیریت واکنشی، سرعت افت تراز سفره و تشدید آسیب‌پذیری زیرساختی ناشی از فرونشست را افزایش داده است. در مقابل، استقرار معماری سه‌لایه «سنجش، تحلیل فضایی و اقدام هوشمند» از طریق سنسورینگ رطوبت خاک، کنترل برخط پساب و بازتنظیم الگوی منظر و کاشت، امکان بهینه‌سازی ۳۰ درصدی مصرف آب در خدمات شهری را فراهم می‌آورد. تحقق توسعه پایدار در اصفهان در گرو گذار از مدیریت جزیره‌ای به سوی حکمرانی داده‌محور و هماهنگی میان‌بخشی با حوزه آبریز است.