امروزه صنعت گردشگری به عنوان یکی از بزرگترین و متنوع ترین صنایع در جهان شمرده می‌شود. به طوریکه منبع اصلی درآمد ارزی، اشتغال، ایجاد عدالت اجتماعی، رشد فرهنگی، افزایش رفاه و زمینه‌ای برای رشد بخش خصوصی و ابزاری برای توسعه زیرساخت هاست. بی تردید بسیاری از کشورهای جهان در رقابت نزدیک به دنبال کسب منابع و مزایای بیشتر اجتماعی، اقتصادی و سیاسی در کشورهای متبوع هستند؛ بنابراین در سیاستها و برنامه‌های کشورشان، به گردشگری به عنوان ابزاری مؤثر در ادامه روند توسعه سیاسی، فرهنگی و اقتصادی توجهی خاص مبذول می‌کنند. از طرفی دیگر این مسئله آشکار شده است که برای توسعه اجتماعات محلی رویکردهای توسعه سنتی که عمدتاً بر مسائل اقتصادی تمرکز داشتند، درکاهش محرومیت اجتماعی محلی موفقیت چندانی به دنبال نداشته اند. یکی از راهبردهایی که در سال‌های اخیر به خصوص در کشورهای توسعه یافته به عنوان یک استراتژی برای توسعه اوضاع اجتماعی و اقتصادی ساکنان اجتماعات محلی مورد توجه قرار گرفته و نتایج مثبتی به همراه داشته است، استفاده از ظرفیت‌ها، پتانسیل‌های آموزش در آگاهی بخشی به جوامع محلی است. منطقه کوهرنگ به دلیل وجود عشایر فعال دارای ظرفیت‌های فراوانی در زمینه گردشگری کوچ و عشایر است؛ با این حال تاکنون تمامی مطالعات در زمینه توسعه و برنامه ریزی راهبردی برای این نوع از گردشگری بوده و توجه چندانی به نقش آموزش و آگاهی دادن به جامعه محلی نشده است. در این پژوهش ضمن معرفی ظرفیت های گردشگری منطقه کوهرنگ؛ به نقش آموزش جامعه محلی در توسعه پایدار گردشگری نیز پرداخته شده است. با مرور منابع موجود؛ تاکید بر آموزش جامعه عشایری منطقه کوهرنگ می‌تواند در توسعه گردشگری عشایری این منطقه موثر باشد.