هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر کیفیت افشاء بر ریسک سقوط قیمت سهام و تبیین نقش تعدیلی مخاطرات اخلاقی در شرکت‌های پذیرفته‌شده در بورس اوراق بهادار تهران است.
روش‌شناسی: پژوهش از نظر هدف کاربردی و از منظر روش، توصیفی‌پس‌رویدادی است. نمونه آماری شامل ۱۳۴ شرکت در بازه زمانی ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۵ (۸۰۴ مشاهده) است که به روش حذف سیستماتیک از میان ۵۹۶ شرکت انتخاب شدند. کیفیت افشاء با ضریب تعیین رگرسیون بازده سهام بر بازده بازار، ریسک سقوط قیمت با دو معیار چولگی منفی بازده ماهانه (NCSKEW) و نوسان پایین‌به‌بالا (DUVOL)، و مخاطرات اخلاقی از طریق شاخص ترکیبی مبتنی بر هفت متغیر مالی اندازه‌گیری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از رگرسیون داده‌های تابلویی در نرم‌افزار EVIEWS انجام گرفت.
یافته‌ها: نتایج نشان داد کیفیت افشاء تأثیر منفی و معنادار بر هر دو معیار ریسک سقوط دارد (NCSKEW: β = -۱/۰۶۵, p < ۰/۰۱؛ DUVOL: β = -۰/۶۲۶, p < ۰/۰۱). در مقابل، متغیر تعاملی کیفیت افشاء و مخاطرات اخلاقی در هیچ‌کدام از مدل‌ها معنادار نبود، که نشان‌دهنده عدم تأثیر تعدیلی مخاطرات اخلاقی بر رابطه مورد بررسی است. تحلیل حساسیت پایایی نتایج را تأیید کرد.
نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش مؤید آن است که در بازار سرمایه ایران، افزایش کیفیت افشاء از طریق محدود‌سازی توانایی مدیران در انباشت اخبار بد، ریسک سقوط قیمت سهام را کاهش می‌دهد. این یافته‌ها دلالت‌های سیاستی مهمی برای نهادهای ناظر و سرمایه‌گذاران دارد.