در دهه‌های اخیر، توسعه فناوری‌های دیجیتال و به ویژه هوش مصنوعی، تحولات گسترده‌ای را در شیوه‌های حکمرانی و مدیریت امور عمومی به وجود آورده است. حکمرانی نوین به‌عنوان الگویی فراتر از حکومت سنتی، بر مشارکت ذی‌نفعان، شبکه‌سازی، شفافیت، پاسخگویی و تصمیم‌گیری مبتنی بر دانش تأکید دارد. در این میان، هوش مصنوعی با قابلیت پردازش حجم عظیمی از داده‌ها، پیش‌بینی روندها و پشتیبانی از تصمیم‌گیری، به یکی از مهم‌ترین ابزارهای تحول در حکمرانی نوین تبدیل شده است. هدف این مقاله بررسی نقش هوش مصنوعی در تحول حکمرانی نوین و تحلیل فرصت‌ها، چالش‌ها و الزامات سیاستی ناشی از آن است. پژوهش حاضر با روش توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه‌ای انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که هوش مصنوعی می‌تواند از طریق ارتقای تصمیم‌گیری داده‌محور، بهبود کیفیت خدمات عمومی، افزایش شفافیت و تقویت مشارکت شهروندان، به تحقق اهداف حکمرانی نوین کمک کند. در مقابل، مخاطراتی نظیر سوگیری الگوریتمی، نقض حریم خصوصی، کاهش شفافیت تصمیمات و گسترش شکاف دیجیتال، چالش‌های مهمی را پیش روی دولت‌ها قرار می‌دهد. بر این اساس، تدوین چارچوب‌های حقوقی، اخلاقی و نهادی مناسب برای بهره‌گیری مسئولانه از هوش مصنوعی ضروری است.