حسابرسی یکی از سازوکارهای اساسی نظام گزارشگری مالی برای افزایش قابلیت اتکای اطلاعات و تقویت اعتماد استفاده‌کنندگان به اطلاعات مالی می باشد. با این حال، اثربخشی حسابرسی تنها به دانش فنی و رعایت استانداردهای حرفه‌ای وابسته نیست، بلکه کیفیت قضاوت حسابرس به موقعیت‌های همراه با تعارض منافع، فشارهای سازمانی و مسائل اخلاقی نیز اهمیت دارد. هدف این مقاله، تبیین جایگاه اخلاق حرفه‌ای در فرایند حسابرسی مبتنی بر فناوری های نوپدید و بررسی سازوکارهایی است که از طریق آن ها اخلاق بر استقلال، قضاوت حرفه‌ای، کیفیت حسابرسی و اعتماد عمومی اثرگذار باشد. پژوهش حاضر با رویکرد مروری ـ تحلیلی بوده و ادبیات نظری و شواهد پژوهشی مرتبط با اخلاق حرفه‌ای و حسابرسی را بررسی می‌کند و در این چارچوب، رابطه اخلاق با قضاوت و استقلال حسابرس، نقش عوامل فردی و سازمانی، شکاف میان آگاهی اخلاقی و رفتار واقعی، افشاگری تخلفات و چالش‌های اخلاقی ناشی از فناوری‌های نوین مورد توجه قرار می‌گیرد. مرور شواهد نشان می‌دهد که وجود استانداردها و کدهای اخلاقی، اگرچه برای هدایت رفتار حرفه‌ای ضروری است، به‌تنهایی تضمین‌کننده رفتار اخلاقی نیست و اثربخشی آن به کیفیت قضاوت اخلاقی، تجربه، فضای اخلاقی سازمان، حمایت از رفتارهای مسئولانه و سازوکارهای نظارتی وابسته است. هوش مصنوعی با ارتقای توانایی حسابرسان در پردازش و تحلیل حجم گسترده ای از اطلاعات، شناسایی رفتارهای غیر عادی و کاهش خطاهای انسانی، می تواند زمینه را برای تقویت قضاوت حرفه ای و اخلاقی آنان فراهم می آورد. از این منظر، بکارگیری هوش مصنوعی نه تنها به افزایش کیفیت و شفافیت فرآیند حسابرسی کمک می کند، بلکه می تواند با کاهش تعارض میان منافع فردی و الزامات حرفه ای، شکاف اخلاقی حسابرسان را کاهش داده و رفتارهای اخلاق مدارانه در تصمیمات حسابرسی را تقویت کند.